www.4shared.com/video/b3KcRJ71/0_online.html ]]>

]]>

 پسر خوبی بود.ماه بود.گل بود.تپل بود.شب بود .کسی آن اطراف نبود.اسمش پطروس بود.هلندی بود.وقتی انگشتش را فرو کرد در سوراخ سد تازه معلوم شد فداکار بود.

کتاب کلاس چهارم بود.ما بودیم و پطروس بود و قهرمانی که با خاطرش بزرگ شدیم.ماجرای خاطرخواهی بود.نوستالژی بود.قهرمان ما بود.تازه آن صفحه کتاب عکس پطروس را هم نداشت.هرکداممان یک جوری تصویرش کردیم...که خسته بود.رنگ پریده بود.انگشتش کرخ شده بود...یک کمی پایین تر کلمات و ترکیب های تازه بود.کرخ یعنی سست،بیحس...بیحس آن روزها هنوز سرهم بود.

گذشت تا من اینجا پطروس را دیدم...

ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو ميريزد...]]>

کامران! تو باعث شدی مادرم زنگ بزند و صدایش آنطور از شوق  بلرزد.

باعث شدی من رفقای قدیمی ام را پیدا کنم

باعث شدی عزیزترین خاطره دوران حرفه ای ام شکل بگیرد.

من بارها مصاحبه کرده بودم. ساعت ها در همین تلویزیون. بلافاصله بعد از پخش مصاحبه ات با من اما...

روزی که شما به خانه من آمدی خاطره انگیزترین روزعمرم شد.
من در طول سالهای کارم مصاحبه های زیادی با رسانه ها صورت دادم اما باور کنید آن روز بهاری با خودتان انرژی مثبتی آوردید که فراموش کردم نزدیک به هفتاد سال سن دارم.
شما سراسر انرژی مثبت هستید.من گمان کردم جوان شده ام.شاید بخشی از این انرژی را مدیون چهره تان هستید.بخشی را مدیون همکارانی که احساس کردم واقعا دوستتان دارند.
آقای نجف زاده!
شما می دانید برای تهیه کار حرفه ای با هرکسی چطور برخورد کنید.این هنر شماست.هنر دیگرتان در تهیه گزارش هایی است که به یادگار می ماند.

الان نیم ساعت است نشسته ام بهاریه بنویسم اما نمی شود.نمی دانم چرا این کیبورد حال و هوای کاغذ و قلم ندارد..بهاریه بنویسم..."برای جمال خسته جانی که زیر بار سختی هاآخ نگوید"...بگوید در نبرد بین روزهای سخت با آدم های سخت ،این آدم های سختند که می مانند نه روزهای سخت.ما هم که لابد جان سختیم.جان سخت نبودیم که اقلا زیر بار این همه تهمت و دروغ یک آخ ناقابل باید می گفتیم,ما را به سخت جانی خود این گمان نبود وگرنه همین الان آنت و لوسین را خاموش می کردم.تمام سی دی هایی که برایم فرستاده اند از روزهای دور میانداختم کنار ،آواتار می دیدم.
سخت جان نبودم که یک چیزی می نوشتم درباره آریستوکرات هایی که آرمانشهرشان پنجره هایش به سمت شر باز می شود،که قانون برایشان یک شعر فراموش شده است..که برای خدمت!!من و ما را به جان هم می اندازند.دست می گذارند درست روی آن سلولهای صورتی احساس.
خبرنگارها باید جان سخت باشند.این را یک نفر که بدجور دوستش دارم دو بار به من گفت..
من خودم هم هرروز یک نفس عمیق کشیدم که یک آه عمیق بود.چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی ارزد...سرچ کن ببین آریستو کرات یعنی چه.من خودم هم سرچ کردم ...امسال بعضی وقت ها هم اشتباهی سرچ کردم.اگر می دانستم اینقدر ذوق می کنی همکار،زودتر صدسبد سوتی می چیدم می دادم دستت.فکر کردی با لری کینگ طرفی ؟لری کینگ هم پشت گوشی ایرادهایش را می گفتند.خیلی هم پیرمرد خوبی بود.وقتی دستم را فشرد فهمیدم.زرشک به رفاقت.زرشک به این همه خون همشهری که در چشم هایت جامانده بود و من فکر کردم این عطوفتی خونین است!.

]]>

شنیدم این همشهری داستان به لطف قلم و نگاه  مهدی قزلی و دوستانش،کم کم جایگاه جفت و جوری برای خودش پیدا کرده.به هرحال جای مجله هایی که همه چیز را از دریچه قطار خالی سیاست نبینند و به اسم جوانی به زرد نویسی هم نیفتند خالی بود.یکی از داستان هایم را   چاپ کرده اند.

یک موضوع دیگر اینکه از سال آینده اگر عمری بود دوست دارم فضای سایت را با کمک هم تغییری بدهیم.شاید بهتر باشد من کمی هم از اینجا بنویسم.گرچه دلم جای دیگری ،جا مانده...

پارسال یک ساعت با حاجی فیروزها بودم...دیدم از اصول نانوشته لوطی های قدیم سر در می آوردند...یکجاهایی با هم کتک کاری شان شد...بنازم به بازویت که نیامدی گفتمان کنیم...روی ریتم ها و نوستالژی های قدیمی سوار بودند...گاهی به بعضی ها رشوه می دادند  ...یکی شان می گفت وضع پدرش خوب است و برای اینکه مردم را شاد کند خودش را سیاه کرده...که هر صدتا ماشین یکی راننده اش پیاده شود بیاید قر بدهد با او...یکی می خواست برای مادرش یک لباس خوشگل بخرد...چهل پنجاه تومنی درآمد داشتند...عاشق چراغ قرمز بودند.....
]]>

این گزارشم تقدیم به  همه آنهایی که عید ندارند...که مریض دارند،که پول ندارند،که سر سبز و قرمز دعوایشان شده،سر پرسپولیس و استقلال ...برای آنهایی که عزیزی را از دست داده اند... که زندانی دارند...این گزارشم تقدیم به تو...رگای آبی دستات...غم بارون غروب...   
http://www.motionbox.com/videos/d499dbbd1a1deac75c]]>

چند وقت بود دوست داشتم این موزیک افشین  که از زمستان می خواند را يک جوری ،یک جایی بگذارم گوش کنی. رفتم برای تکمه ،کت خریدم.نفهمیدم چه ربطی داشت که سر ازکوچکترین سینمای فرانسه در آوردم . صاحبش را نمی شناختم.فقط همکارمان می گفت از آن قدیمی های سینما بوده.خود پیرمرد  تا ما را دید از سفرش به ایران گفت و اینکه پیش و پس از انقلاب هم آمده بود اتفاقا به تهران و اصفهان و شیراز.با دوچرخه یکبار آمده بود.من آمده ام...

به من هم هی می گفت من خودم کارگردانم و اینها ولی راستش حوصله نداشتم تا طبقه بالا ،زیر شیروانی سینما بروم دنبال عکس ها وفیلم های پیرمرد.فقط سرم را تکان دادم.

بعد از یک ماه ،صبح دیدم نامه ای آمده از میشل که گزارش را دیده بود. نوشته بود:

بجای اینکه به تاریکی لعنت بفرستی....،شمعی روشن کن.

حسین جان

متبرک باد نام تو

می دانم اگر بخواهی  دلها را به هم نزدیک می کنی...