]]>

شنیدم این همشهری داستان به لطف قلم و نگاه  مهدی قزلی و دوستانش،کم کم جایگاه جفت و جوری برای خودش پیدا کرده.به هرحال جای مجله هایی که همه چیز را از دریچه قطار خالی سیاست نبینند و به اسم جوانی به زرد نویسی هم نیفتند خالی بود.یکی از داستان هایم را   چاپ کرده اند.

یک موضوع دیگر اینکه از سال آینده اگر عمری بود دوست دارم فضای سایت را با کمک هم تغییری بدهیم.شاید بهتر باشد من کمی هم از اینجا بنویسم.گرچه دلم جای دیگری ،جا مانده...

پارسال یک ساعت با حاجی فیروزها بودم...دیدم از اصول نانوشته لوطی های قدیم سر در می آوردند...یکجاهایی با هم کتک کاری شان شد...بنازم به بازویت که نیامدی گفتمان کنیم...روی ریتم ها و نوستالژی های قدیمی سوار بودند...گاهی به بعضی ها رشوه می دادند  ...یکی شان می گفت وضع پدرش خوب است و برای اینکه مردم را شاد کند خودش را سیاه کرده...که هر صدتا ماشین یکی راننده اش پیاده شود بیاید قر بدهد با او...یکی می خواست برای مادرش یک لباس خوشگل بخرد...چهل پنجاه تومنی درآمد داشتند...عاشق چراغ قرمز بودند.....
]]>

این گزارشم تقدیم به  همه آنهایی که عید ندارند...که مریض دارند،که پول ندارند،که سر سبز و قرمز دعوایشان شده،سر پرسپولیس و استقلال ...برای آنهایی که عزیزی را از دست داده اند... که زندانی دارند...این گزارشم تقدیم به تو...رگای آبی دستات...غم بارون غروب...   
http://www.motionbox.com/videos/d499dbbd1a1deac75c]]>

چند وقت بود دوست داشتم این موزیک افشین  که از زمستان می خواند را يک جوری ،یک جایی بگذارم گوش کنی. رفتم برای تکمه ،کت خریدم.نفهمیدم چه ربطی داشت که سر ازکوچکترین سینمای فرانسه در آوردم . صاحبش را نمی شناختم.فقط همکارمان می گفت از آن قدیمی های سینما بوده.خود پیرمرد  تا ما را دید از سفرش به ایران گفت و اینکه پیش و پس از انقلاب هم آمده بود اتفاقا به تهران و اصفهان و شیراز.با دوچرخه یکبار آمده بود.من آمده ام...

به من هم هی می گفت من خودم کارگردانم و اینها ولی راستش حوصله نداشتم تا طبقه بالا ،زیر شیروانی سینما بروم دنبال عکس ها وفیلم های پیرمرد.فقط سرم را تکان دادم.

بعد از یک ماه ،صبح دیدم نامه ای آمده از میشل که گزارش را دیده بود. نوشته بود:

بجای اینکه به تاریکی لعنت بفرستی....،شمعی روشن کن.

حسین جان

متبرک باد نام تو

می دانم اگر بخواهی  دلها را به هم نزدیک می کنی...

963تا شماره توی تلفنم دارم.نمی دانم چرا وقتی خیلی تنها هستم هیچ کدامشان را نمی گیرم.

هیچکدامشان به کار نمی آید.

یکی از 963 تا دیشب زنگ زده بود چاخان می کرد.می گفت نیستی اینجا مثل اسب برف می آید.

یحیی سلام!

جواب هیچ کدام از سوال هایت را نمی دهم.بخدا حوصله ندارم.به خوابم هم نیا.من حرفی ندارم.یعنی اینقدر از رفیق و نارفیق کشیده ام که گفتنم نمی آید.

گله گذاریهایت را هم بگذار برای بعد.فکر کنم فقط اتحادیه جگرکی ها تا الان از ما گله نکرده.

پیژامه شاید یکی از ملموس ترین و مظلوم ترین مصنوعات بشری باشد که دستپخت ما ایرانی هاست.اصل اصلش پای جامه بوده و بعد ها به انگلیس و روسیه و حتی فرانسه آمده و اینجا هم همان پیجامه می گویند.یعنی پیجاما می گویند. انواع مختلفی دارد.گل گلی،خال خالی و راه راه.

نمی دانم حالا اینکه اسمش به نام ما ثبت شده افتخاری دارد یا ندارد اما  یک فرصت بررسی روانشناختی فراهم می کند که چرا اینقدر به پیژامه علاقه داشتیم!

قبل از هرچیز سلام

اولا یادداشتی نوشته ام اندراحوالات مصاحبه  که پیش تجربه و تحصیلات بسیاری از همکارانم هیچ است امااگر حوصله داشتید اینجا بخوانید.

http://www.iribnews.ir/VmkNews.aspx?ID=V586165

دوم اینکه  رفتم با قهرمان ایرانی تبار ماشین سواران فرانسه مصاحبه کردم.کمی حسرت خوردم که 17 سال آزگار این بابا دوست داشته به ایران بیاید و ما اهالی رسانه هفده سال است که او با نام و فامیل ایرانی «سهیل عیاری» قهرمان فرمول چهار و سه و...چه می دانم جایزه بزرگ فنلاند و اتریش و قهرمان سوپر توریسم فرانسه و حتی کاپیتان موتورسواران امید فرانسه است و نمی دیدیمش.

شاید برای اینکه زرد شده ایم و همه خبر هایمان را در برخی سایت ها و مجله ها عینا از روی دست هم کپی  می کنیم.

اتفاقا در این گزارشم باز هم از تصاویر میدان مسابقه اش استفاده کردم.برای چند ماه پیش بود و این یوتیوب هم فرصتی است برای ما .همانطور که موتور سرچ های محبوب برای روزنامه نگارها و خبرنگارهانعمتیست تا از پوشه های خاک خورده آرشیو باستانی روزنامه ها خلاص شوند.اگر منظورتان رساندن مفهومیست بدون اشاره به زمانی خاص این تصاویربدردتان می خورد.

]]>

این روزها شصت و یک سالگی ژیان است.ماشینی که در اصفهان و تهران و پاریس هنوز جولان می دهد و فرانسوی ها نامش را دوشوو گذاشته اند یعنی دواسب.محبوب بود بخاطر مصرف بنزین کم و قیمت ارزان و آگهی های تبلیغاتی اش را دیدم از سالهای دور که زیرش نوشته بود اتوموبیل مردم.

اینجا هم هنوز سوار ژیان می شوند و گاهی ارثیه فامیلی است.ژیان در جنگ جهانی دوم و در روزهای جنگ ما با عراق چه روزهایی از سرگذراند و تمام این مدت امریکایی ها به آن قوطی حلبی می گفتند...قوطی حلبی در ادبیات ما یک چیزی توی مایه های لگن است.برایش حرف درآوردند و حتی خودما ضرب المثل ساختیم که ژیان ماشین نمی شود و باجناق ها فامیل نمی شوند.حتی در تمام این سالها شرکت های بزرگ اتوموبیل سازی چنان تحت فشارش قرار دادند که مدتی کرکره کارخانه را پایین کشید  و ارزوی جوانها و کشاورزهای فرانسوی و تهرانی سالها در صف انتظار می خوابید.