شنیدم این همشهری داستان به لطف قلم و نگاه  مهدی قزلی و دوستانش،کم کم جایگاه جفت و جوری برای خودش پیدا کرده.به هرحال جای مجله هایی که همه چیز را از دریچه قطار خالی سیاست نبینند و به اسم جوانی به زرد نویسی هم نیفتند خالی بود.یکی از داستان هایم را   چاپ کرده اند.

یک موضوع دیگر اینکه از سال آینده اگر عمری بود دوست دارم فضای سایت را با کمک هم تغییری بدهیم.شاید بهتر باشد من کمی هم از اینجا بنویسم.گرچه دلم جای دیگری ،جا مانده...

بعد اینکه اگر شد این گزارش را ببینید.درباره برنامه صبح بخیر کوچولوی رادیوست.من دینم را به نیمی از خاطرات کودکی نسلمان باید ادا کنم یکجوری.مثلا تن تن هم چیز خوبی بود اما...،بگذریم.این لینک یوتیوبش.

http://www.youtube.com/watch?v=7XoygaTKpxg

راستی سلام!حال همه ما خوب است،ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند.

پارسال یک ساعت با حاجی فیروزها بودم...دیدم از اصول نانوشته لوطی های قدیم سر در می آوردند...یکجاهایی با هم کتک کاری شان شد...بنازم به بازویت که نیامدی گفتمان کنیم...روی ریتم ها و نوستالژی های قدیمی سوار بودند...گاهی به بعضی ها رشوه می دادند  ...یکی شان می گفت وضع پدرش خوب است و برای اینکه مردم را شاد کند خودش را سیاه کرده...که هر صدتا ماشین یکی راننده اش پیاده شود بیاید قر بدهد با او...یکی می خواست برای مادرش یک لباس خوشگل بخرد...چهل پنجاه تومنی درآمد داشتند...عاشق چراغ قرمز بودند.....
]]>

-----------------------------------------------
لینک یوتیوبش را  می گذارم اینجا.حالااگر نشد ببینید هم مهم نیست.چیز خاصی از دست نداده اید.

http://www.youtube.com/watch?v=-rQiIh4dnTs

این گزارشم تقدیم به  همه آنهایی که عید ندارند...که مریض دارند،که پول ندارند،که سر سبز و قرمز دعوایشان شده،سر پرسپولیس و استقلال ...برای آنهایی که عزیزی را از دست داده اند... که زندانی دارند...این گزارشم تقدیم به تو...رگای آبی دستات...غم بارون غروب...   
http://www.motionbox.com/videos/d499dbbd1a1deac75c]]>

این هم لینک دانلودش:

http://bg-cdn.cp.motionbox.com/motionboxons/production/encoded/5/0/f/1/124593423-50f11ad1688252b0-mpeg4_online_sd.mp4

چند وقت بود دوست داشتم این موزیک افشین  که از زمستان می خواند را يک جوری ،یک جایی بگذارم گوش کنی. رفتم برای تکمه ،کت خریدم.نفهمیدم چه ربطی داشت که سر ازکوچکترین سینمای فرانسه در آوردم . صاحبش را نمی شناختم.فقط همکارمان می گفت از آن قدیمی های سینما بوده.خود پیرمرد  تا ما را دید از سفرش به ایران گفت و اینکه پیش و پس از انقلاب هم آمده بود اتفاقا به تهران و اصفهان و شیراز.با دوچرخه یکبار آمده بود.من آمده ام...

به من هم هی می گفت من خودم کارگردانم و اینها ولی راستش حوصله نداشتم تا طبقه بالا ،زیر شیروانی سینما بروم دنبال عکس ها وفیلم های پیرمرد.فقط سرم را تکان دادم.

بعد از یک ماه ،صبح دیدم نامه ای آمده از میشل که گزارش را دیده بود. نوشته بود:

"من بایستی اعتراف کنم که بسیار غافلگیر شدم.نه فقط برای کارگردانی عالی شما در کنار سرعت و کارایی و طرح و برنامه ای که داشتید.سپاس و تشکر به همه دست اندرکاران و بویژه آقای نجف زاده بخاطر کار فوق العاده اش.بهترین احساساتم را پذیرا باشید".

حالا به غیراز این  قسمت نامه که از عمد نوشتم تا برای خودم و همکارانم اینجا نوشابه باز کنم _به این حالت می گویند :خودطاووس بینی کرکسی !- ، جالبتر ضمیمه نامه بود که رزومه کاری پیرمرد بود.من خبر نداشتم پشت  چشم های تیله ای ، تجربه 60 سال سینما  و کار ژورنالیستی بود.

ما لابد با یک کارگردان  بزرگ و قطعا با خبرنگار ژنرال دوگل طرف بودیم! این برای  من که خبرنگارم ضعف است که بروم تا  نیم وجبی سوژه بنشینم اما همه اش به چارچوب های خودساخته ذهن خودم فقط فکر کنم.من فقط از پیرمرد همین را می خواستم که درباره کوچکترین سینمای فرانسه که صاحبش بود بگوید.من فقط به این فکر می کردم که حالا این موسیقی"زمستون...تن عریون باغچه...." به گزارشم می آید یا نمی آید.

این را هم در دفترچه ای که ایرادهای پرشمارم را می نویسم اضافه می کنم.سناریوی خبرنگار سر صحنه شاید تغییر کند.

خلاصه ،سوابق کارگردان قدیمی   که حالا هرروز چین های صورتش با چروک های تازه ای رفاقت می کنند  را اگرحوصله داشتید بخوانید.از من خداحافظ

میشل لوکلرک

روزنامه نگار

کارگردان سینما

1949-کارگردان فیلم سینمایی قربانیان وظیفه

1950-کارگردان رفیق شفیق

1951 تا 1954مستند سازی درسرزمین های تبت غربی و الاسکا

1955-انتشار کتاب فرار بزرگ

1955 تا 1956 کارگزدانی سه فیلم 16 و 35 میلیمتری همچون نفت و ارتش

1957-کارگردانی و گزارش از جزیره کورس

1957-مدیر عکاسان و تهیه کننده سری فیلم های ganayssa

1958-کارگردانی فیلم های مستند فرانسه در پرو و فرانسه در افریقای جنوبی.

1956-کارگردان مستند ونیز در زیر دریا

1961-گزارشگر سیاسی تلویزیون های فرانسه،آلمان،سوییس و ایتالیا

1962-مدیر شبکه تله اروپ

1963-تاسیس آزانس خبری  RTV

1964-تهیه گزارش برای تلویزیون آلمان zdf  و شبکه های تلویزیون امریکاnbc وcbsوabc
1967 -تهیه گزارش سفر ژنرال دوگل به روسیه

1967-گزارش سفر جنجالی ژنرال دوگل به کانادا

1972-تهیه گزارش های خبری ویژه برای شبکه اول فرانسه

1972-کارگردان و تهیه کننده مستند روی باهاما بهشت گمشده

1975-تهیه کننده فیلم 3 تفنگدار

از 1975 به بعد ...  کارگردان سینمایی "جنگ جهانی اول" ،کلمانسو،آزادی مطبوعات در صدسال،یک زندگی بدون عقده،شهرگمشده در کلمبیا،تئاتر برای نابینایان و کارگردانی فیلم مستند از آلن رونه کارگردان معروف فرانسوی به نام :"انقلابی محتاط"...و....میشل نوامبر امسال هم فستیوال سینمای مقدس را برگزار می کند.

بجای اینکه به تاریکی لعنت بفرستی....،شمعی روشن کن.

]]>

حسین جان

متبرک باد نام تو

می دانم اگر بخواهی  دلها را به هم نزدیک می کنی...

963تا شماره توی تلفنم دارم.نمی دانم چرا وقتی خیلی تنها هستم هیچ کدامشان را نمی گیرم.

هیچکدامشان به کار نمی آید.

یکی از 963 تا دیشب زنگ زده بود چاخان می کرد.می گفت نیستی اینجا مثل اسب برف می آید.

واقعا برف می آید؟

یحیی سلام!

جواب هیچ کدام از سوال هایت را نمی دهم.بخدا حوصله ندارم.به خوابم هم نیا.من حرفی ندارم.یعنی اینقدر از رفیق و نارفیق کشیده ام که گفتنم نمی آید.

گله گذاریهایت را هم بگذار برای بعد.فکر کنم فقط اتحادیه جگرکی ها تا الان از ما گله نکرده.

من تنها خبر قابل عرضی که دارم این است که جواد یواشکی می رود طبقه سوم.العاقل یکفیه الاشاره.

بعد اینکه این چند ماه ،چند بار حسرت جای تو را خوردم.بخدا حسرت جای تو را خوردم.حواست هست اصلا؟

یا «ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را»؟

پیژامه شاید یکی از ملموس ترین و مظلوم ترین مصنوعات بشری باشد که دستپخت ما ایرانی هاست.اصل اصلش پای جامه بوده و بعد ها به انگلیس و روسیه و حتی فرانسه آمده و اینجا هم همان پیجامه می گویند.یعنی پیجاما می گویند. انواع مختلفی دارد.گل گلی،خال خالی و راه راه.

نمی دانم حالا اینکه اسمش به نام ما ثبت شده افتخاری دارد یا ندارد اما  یک فرصت بررسی روانشناختی فراهم می کند که چرا اینقدر به پیژامه علاقه داشتیم!

مثل  ژیان می ماند که خاطره مشترک ایرانی ها و فرانسوی هاست.

راستی ژیِان و پیژامه یک نقطه اشتراک دیگر هم با هم دارند:

با هیچ کدامش تا سر کوچه بیشتر نمی شود رفت!

قبل از هرچیز سلام

اولا یادداشتی نوشته ام اندراحوالات مصاحبه  که پیش تجربه و تحصیلات بسیاری از همکارانم هیچ است امااگر حوصله داشتید اینجا بخوانید.

http://www.iribnews.ir/VmkNews.aspx?ID=V586165

دوم اینکه  رفتم با قهرمان ایرانی تبار ماشین سواران فرانسه مصاحبه کردم.کمی حسرت خوردم که 17 سال آزگار این بابا دوست داشته به ایران بیاید و ما اهالی رسانه هفده سال است که او با نام و فامیل ایرانی «سهیل عیاری» قهرمان فرمول چهار و سه و...چه می دانم جایزه بزرگ فنلاند و اتریش و قهرمان سوپر توریسم فرانسه و حتی کاپیتان موتورسواران امید فرانسه است و نمی دیدیمش.

شاید برای اینکه زرد شده ایم و همه خبر هایمان را در برخی سایت ها و مجله ها عینا از روی دست هم کپی  می کنیم.

اتفاقا در این گزارشم باز هم از تصاویر میدان مسابقه اش استفاده کردم.برای چند ماه پیش بود و این یوتیوب هم فرصتی است برای ما .همانطور که موتور سرچ های محبوب برای روزنامه نگارها و خبرنگارهانعمتیست تا از پوشه های خاک خورده آرشیو باستانی روزنامه ها خلاص شوند.اگر منظورتان رساندن مفهومیست بدون اشاره به زمانی خاص این تصاویربدردتان می خورد.

دیدید مرا از نقدتان بی نصیب نگذارید.نقد هم باید داغ داغ باشد.

باز کامنت ها تقریبا باز!هر نظری دارید به جان ودل می خرم.

ما فرزندان اندوهيم و اندوه ابری است متراکم، که از آن باران معرفت و حقيقت بر سر مردم می ‌بارد » . . . .

 جبران خليل جبران

]]>

............................................

شعری که 15 سال پیش چاپ شد.

این روزها شصت و یک سالگی ژیان است.ماشینی که در اصفهان و تهران و پاریس هنوز جولان می دهد و فرانسوی ها نامش را دوشوو گذاشته اند یعنی دواسب.محبوب بود بخاطر مصرف بنزین کم و قیمت ارزان و آگهی های تبلیغاتی اش را دیدم از سالهای دور که زیرش نوشته بود اتوموبیل مردم.

اینجا هم هنوز سوار ژیان می شوند و گاهی ارثیه فامیلی است.ژیان در جنگ جهانی دوم و در روزهای جنگ ما با عراق چه روزهایی از سرگذراند و تمام این مدت امریکایی ها به آن قوطی حلبی می گفتند...قوطی حلبی در ادبیات ما یک چیزی توی مایه های لگن است.برایش حرف درآوردند و حتی خودما ضرب المثل ساختیم که ژیان ماشین نمی شود و باجناق ها فامیل نمی شوند.حتی در تمام این سالها شرکت های بزرگ اتوموبیل سازی چنان تحت فشارش قرار دادند که مدتی کرکره کارخانه را پایین کشید  و ارزوی جوانها و کشاورزهای فرانسوی و تهرانی سالها در صف انتظار می خوابید.

می دانید جرم ژیان همانی بود که پایین تبلیغش می نوشتند.اینکه اتوموبیل مردم بود و بنزین کم مصرف می کرد و ارزان بودو کاسبی بعضی ها را به هم می زد.حالا زیاد خوش قواره نبود و سربالایی را خوب بالا نمی رفت هم قبول.سلیقه آنها که دوستش نداشتند هم محترم اما این هم مشتری های خودش را داشت خب.جرمش این بود که برای دهک پایین جامعه بود.برای فرودستانی که برخی فرادستان نمی بینندشان!

حالا من خود به چشم دیده ام در ایران که بعضی ها ژیان را چون محبوبی بر پشت بام خانه نگه می دارندواینجا حتی وصیت نامه پدربزرگی را  خواندم که نوشته بود به پسر:

هرغلطی خواستی بکن!ژیان من را نفروش!

گفتم کم کم به عید نزدیک میشیم این گزارش یه خاطره عاشقانه را اینجا بگذارم.خواستی کلیک کن.