www.4shared.com/video/b3KcRJ71/0_online.html ]]>

]]>

 پسر خوبی بود.ماه بود.گل بود.تپل بود.شب بود .کسی آن اطراف نبود.اسمش پطروس بود.هلندی بود.وقتی انگشتش را فرو کرد در سوراخ سد تازه معلوم شد فداکار بود.

کتاب کلاس چهارم بود.ما بودیم و پطروس بود و قهرمانی که با خاطرش بزرگ شدیم.ماجرای خاطرخواهی بود.نوستالژی بود.قهرمان ما بود.تازه آن صفحه کتاب عکس پطروس را هم نداشت.هرکداممان یک جوری تصویرش کردیم...که خسته بود.رنگ پریده بود.انگشتش کرخ شده بود...یک کمی پایین تر کلمات و ترکیب های تازه بود.کرخ یعنی سست،بیحس...بیحس آن روزها هنوز سرهم بود.

گذشت تا من اینجا پطروس را دیدم...

مجسمه اش در هلند بود.همین جوری داشت جلوی سوراخ سد را می گرفت.دیدم اصلا اسمش پطروس نبود.هانس بود.هانس یک شخصیت تخیلی بود یک نویسنده امریکایی به نام مری میپ داچ نوشته بود.مری خودش هم هیچ وقت به هلند سفر نکرده بود.بعدها هلند از این قهرمان خیالی یک مجسمه ساخته بود.رفتم تازه سراغ یک پروفسور ادبیات هلند.پروفسور اد هانسن که از قضا رایزن فرهنگی هلندی ها هم بود.خبر نداشت ما نسل در نسل با خاطره و خیال پطروس بزرگ شدیم.خبر نداشت ما ناراحت می شویم اگر بفهمیم پطروسی در کار نبود.تخیلی بود.اسمش هم تازه این نبود.

**********                                                                       

حالا سرزمین من پر از قهرمان بود.قهرمان زیر خروار ها خاک قهوه ای خفته بود.صبح بود وپطروس ...که اینقدر دوستش داشتم یک گوشه بیهوش افتاده بود.

ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو ميريزد...]]>

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگست امروز؟
آفتابي است هوا؟
يا گرفته است هنوز؟

من درين گوشه كه از دنيا بيرون است،
آسماني به سرم نيست،
از بهاران خبرم نيست،
آنچه ميبينم ديوار است.
آه، اين سخت سياه
آنچنان نزديك است
كه چو بر ميكش از سينه نفس
نفسم را بر ميگرداند.
ره چنان بسته كه پرواز نگه
در همين يك قدمي مي‌ماند.
كورسويي ز چراغي رنجور
قصه پرداز شب ظلماني است.
نفسم ميگيرد
كه هوا هم اينجا زنداني است.

هرچه با من اينجاست
رنگ رخ باخته است.
آفتابي هرگز
گوشه چشمي هم
بر فراموشي اين دخمه نينداخته است.

اندر اين گوشه خاموش فراموش شده،
كز دم سردش هر شمعي خاموش شده،
ياد رنگيني در خاطر من
گريه مي‌انگيزد:
ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو ميريزد.

ارغوان
اين چه رازي است كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
وين چنين بر جگر سوختگان
داغ بر داغ مي‌افزايد

ارغوان
پنجه خونين زمين
دامن صبح بگير
وز سواران خرامنده خورشيد بپرس
كي برين دره غم مي‌گذرند؟

ارغوان
خوشه خون
بامدادان كه كبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغه مي‌آغازند،
جام گلرنگ مرا
بر سر دست بگير،
به تماشاگه پرواز ببر.
آه بشتاب كه هم پروازان
نگران غم هم پروازند.

ارغوان
بيرق گلگون بهار
تو بر افراشته باش
شعر خونبار مني
ياد رنگين رفيقانم را
بر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من.

امير هوشنگ ابتهاج (ه ا سايه فروردين 1363)

کامران! تو باعث شدی مادرم زنگ بزند و صدایش آنطور از شوق  بلرزد.

باعث شدی من رفقای قدیمی ام را پیدا کنم

باعث شدی عزیزترین خاطره دوران حرفه ای ام شکل بگیرد.

من بارها مصاحبه کرده بودم. ساعت ها در همین تلویزیون. بلافاصله بعد از پخش مصاحبه ات با من اما...

...اما همه چیز عوض شد.

 نمی دانم چرا این گفتگوی با تو اینطوری شدشاید بخاطر اینکه اینقدر خانواده ام با تو راحت بودند. یعنی تو و همکارانت محیط خوبی ساختید.

به نظرم اینکه این همه مصاحبه ات با من انعکاس داشت بیشتر بر می گردد به شخصیت خودت

یعنی بدون تعارف مردم دوستت دارند و همیشه کارهای نو از تو دیده‌اند.

می دانی الان دوست دارم خودم یک کار تولید کنم. مجموعه‌های مستند کار کرده ام. تله فیلم هم آماده پخش دارم. اما می خواهم امسال خودم کار کنم.

راستی آنجا خوش می گذرد؟ پس کی می آیی ایران؟

امید آهنگر

علی کوچولو

#####

مصاحبه من با امید آهنگر بازیگر نقش علی کوچولو: دانلود فایل فشرده - دانلود فایل wmv

تیتراژ سریال علی کوچولو: دانلود فایل فشرده - دانلود فایل wmv

شعر تیتراژ سریال علی کوچولو این بود:

علی کوچولو تو قصه ها نیست

مثل من و تو اون دور دورا نیست

نه قهرمانه

نه خیلی ترسو

نه خیلی پر حرف

نه خیلی کم رو

خونشون در داره

در خونشون کلون داره

حیات داره ایون داره

اتاقش طاقچه داره

حیاتش باغچه داره باغچه ای داره گل گلی

کنار حوضش بلبلی

لای لای لای

لی لی لی لی - لی لی لی لی

این مادرش مادر علی

مامان خوبش چه مهربونه

علی کوچولو اینو می دونه

اینم باباش چه خالیه جاش

رفته به جبهه

خدا به همراش

علی کوچولو چه خوب و نازه

واسمون داره حرفای تازه

روزی که شما به خانه من آمدی خاطره انگیزترین روزعمرم شد.
من در طول سالهای کارم مصاحبه های زیادی با رسانه ها صورت دادم اما باور کنید آن روز بهاری با خودتان انرژی مثبتی آوردید که فراموش کردم نزدیک به هفتاد سال سن دارم.
شما سراسر انرژی مثبت هستید.من گمان کردم جوان شده ام.شاید بخشی از این انرژی را مدیون چهره تان هستید.بخشی را مدیون همکارانی که احساس کردم واقعا دوستتان دارند.
آقای نجف زاده!
شما می دانید برای تهیه کار حرفه ای با هرکسی چطور برخورد کنید.این هنر شماست.هنر دیگرتان در تهیه گزارش هایی است که به یادگار می ماند.

گزارشی که از من گرفتید بازتاب های زیادی داشت.دخترم از فرانسه زنگ زد و مدتها بود اینطور صدایش را ذوق زده نشنیده بودم.
من سالگرد آن گزارش را به شما و همکارانتان تبریک می گویم.دقیقا عید پارسال بود.حالا از سازمان زنگ زده اند که بیا و دوباره دیدنی های آن سالها را اجرا کن.من نپذیرفتم.من با خاطراتم دلخوشم.
با احترام
جلال مقامی
مجری دیدنی ها
 

قسمت اول دیدنی ها براي دانلود:

http://www.motionbox.com/video/show/1c99d2bd1816edca94
 
قسمت دوم دیدنی ها برای دانلود
http://www.motionbox.com/videos/7c99d2be1d19e2c4f4

این هم لينک يوتیوب
http://www.youtube.com/watch?v=_bMgeidi-hY

الان نیم ساعت است نشسته ام بهاریه بنویسم اما نمی شود.نمی دانم چرا این کیبورد حال و هوای کاغذ و قلم ندارد..بهاریه بنویسم..."برای جمال خسته جانی که زیر بار سختی هاآخ نگوید"...بگوید در نبرد بین روزهای سخت با آدم های سخت ،این آدم های سختند که می مانند نه روزهای سخت.ما هم که لابد جان سختیم.جان سخت نبودیم که اقلا زیر بار این همه تهمت و دروغ یک آخ ناقابل باید می گفتیم,ما را به سخت جانی خود این گمان نبود وگرنه همین الان آنت و لوسین را خاموش می کردم.تمام سی دی هایی که برایم فرستاده اند از روزهای دور میانداختم کنار ،آواتار می دیدم.
سخت جان نبودم که یک چیزی می نوشتم درباره آریستوکرات هایی که آرمانشهرشان پنجره هایش به سمت شر باز می شود،که قانون برایشان یک شعر فراموش شده است..که برای خدمت!!من و ما را به جان هم می اندازند.دست می گذارند درست روی آن سلولهای صورتی احساس.
خبرنگارها باید جان سخت باشند.این را یک نفر که بدجور دوستش دارم دو بار به من گفت..
من خودم هم هرروز یک نفس عمیق کشیدم که یک آه عمیق بود.چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی ارزد...سرچ کن ببین آریستو کرات یعنی چه.من خودم هم سرچ کردم ...امسال بعضی وقت ها هم اشتباهی سرچ کردم.اگر می دانستم اینقدر ذوق می کنی همکار،زودتر صدسبد سوتی می چیدم می دادم دستت.فکر کردی با لری کینگ طرفی ؟لری کینگ هم پشت گوشی ایرادهایش را می گفتند.خیلی هم پیرمرد خوبی بود.وقتی دستم را فشرد فهمیدم.زرشک به رفاقت.زرشک به این همه خون همشهری که در چشم هایت جامانده بود و من فکر کردم این عطوفتی خونین است!.

«باید اینجا یک پنبه زن پیدا کنم.رختخواب هایم را پنبه بزند.تا شب تحویل سال خواب ها را باید شست.»
شاید امسال یک میلیون ای میل نزنند که فلانی بهمان است وبهمانی فلان...خرجی ندارد،یک نرم افزار می خواهد و یک لحظه که فکر کنی خدا خواب است ،ای بابا!خدا جای خودش نشسته .چه دلیلی دارد من هر روز تکذیبیه می دادم.اصلا مهم نیست.مهم این است که تصمیم سازسیاه که دلش برای من نمی سوزد،که پیغام داده بود فلانی را از راند خارج کنید و نفهمیدم چرا،چه راندی پدر آمرزیده ؟دلت واقعا برای همسن و سال من که شیداشده در رنگی و گیسوی رودابه و گرز رستم را در آن دیده می سوزد؟.

من لبخند بچه های کالو را با تمام جهانتان عوض نمی کنم...
حالا ناقلاالان کنار بیگ بن  ایستاده ای داری ثانیه ها را می شماری... که بر گردی به شهر هرت...برمی گردم از نو شروع می کنم....

 ببین!دو بار باید بخوانی.ای کیویت اندازه من باشد سی بار باید بخوانی.این مرثیه ای است بر 270 روزی که از این سیصدوشصت و پنج روز گذشت.بر ما چه گذشت...

این روزها که می گذرد مثل بادام تلخ... دنبال آن داداشی هایی هستم که سر هم را بریدند،دنبال آن سجاده نخ نما شده ای هستم که مادربزرگ برایم دعا می کرد.می گفت دعا کردم.لابد من را می گفت.
«گل سرش را الان پیدا کنم انقدر می بویم که تمام شود».

]]>

شنیدم این همشهری داستان به لطف قلم و نگاه  مهدی قزلی و دوستانش،کم کم جایگاه جفت و جوری برای خودش پیدا کرده.به هرحال جای مجله هایی که همه چیز را از دریچه قطار خالی سیاست نبینند و به اسم جوانی به زرد نویسی هم نیفتند خالی بود.یکی از داستان هایم را   چاپ کرده اند.

یک موضوع دیگر اینکه از سال آینده اگر عمری بود دوست دارم فضای سایت را با کمک هم تغییری بدهیم.شاید بهتر باشد من کمی هم از اینجا بنویسم.گرچه دلم جای دیگری ،جا مانده...

بعد اینکه اگر شد این گزارش را ببینید.درباره برنامه صبح بخیر کوچولوی رادیوست.من دینم را به نیمی از خاطرات کودکی نسلمان باید ادا کنم یکجوری.مثلا تن تن هم چیز خوبی بود اما...،بگذریم.این لینک یوتیوبش.

http://www.youtube.com/watch?v=7XoygaTKpxg

راستی سلام!حال همه ما خوب است،ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند.

پارسال یک ساعت با حاجی فیروزها بودم...دیدم از اصول نانوشته لوطی های قدیم سر در می آوردند...یکجاهایی با هم کتک کاری شان شد...بنازم به بازویت که نیامدی گفتمان کنیم...روی ریتم ها و نوستالژی های قدیمی سوار بودند...گاهی به بعضی ها رشوه می دادند  ...یکی شان می گفت وضع پدرش خوب است و برای اینکه مردم را شاد کند خودش را سیاه کرده...که هر صدتا ماشین یکی راننده اش پیاده شود بیاید قر بدهد با او...یکی می خواست برای مادرش یک لباس خوشگل بخرد...چهل پنجاه تومنی درآمد داشتند...عاشق چراغ قرمز بودند.....
]]>

-----------------------------------------------
لینک یوتیوبش را  می گذارم اینجا.حالااگر نشد ببینید هم مهم نیست.چیز خاصی از دست نداده اید.

http://www.youtube.com/watch?v=-rQiIh4dnTs

این گزارشم تقدیم به  همه آنهایی که عید ندارند...که مریض دارند،که پول ندارند،که سر سبز و قرمز دعوایشان شده،سر پرسپولیس و استقلال ...برای آنهایی که عزیزی را از دست داده اند... که زندانی دارند...این گزارشم تقدیم به تو...رگای آبی دستات...غم بارون غروب...   
http://www.motionbox.com/videos/d499dbbd1a1deac75c]]>

این هم لینک دانلودش:

http://bg-cdn.cp.motionbox.com/motionboxons/production/encoded/5/0/f/1/124593423-50f11ad1688252b0-mpeg4_online_sd.mp4

چند وقت بود دوست داشتم این موزیک افشین  که از زمستان می خواند را يک جوری ،یک جایی بگذارم گوش کنی. رفتم برای تکمه ،کت خریدم.نفهمیدم چه ربطی داشت که سر ازکوچکترین سینمای فرانسه در آوردم . صاحبش را نمی شناختم.فقط همکارمان می گفت از آن قدیمی های سینما بوده.خود پیرمرد  تا ما را دید از سفرش به ایران گفت و اینکه پیش و پس از انقلاب هم آمده بود اتفاقا به تهران و اصفهان و شیراز.با دوچرخه یکبار آمده بود.من آمده ام...

به من هم هی می گفت من خودم کارگردانم و اینها ولی راستش حوصله نداشتم تا طبقه بالا ،زیر شیروانی سینما بروم دنبال عکس ها وفیلم های پیرمرد.فقط سرم را تکان دادم.

بعد از یک ماه ،صبح دیدم نامه ای آمده از میشل که گزارش را دیده بود. نوشته بود:

"من بایستی اعتراف کنم که بسیار غافلگیر شدم.نه فقط برای کارگردانی عالی شما در کنار سرعت و کارایی و طرح و برنامه ای که داشتید.سپاس و تشکر به همه دست اندرکاران و بویژه آقای نجف زاده بخاطر کار فوق العاده اش.بهترین احساساتم را پذیرا باشید".

حالا به غیراز این  قسمت نامه که از عمد نوشتم تا برای خودم و همکارانم اینجا نوشابه باز کنم _به این حالت می گویند :خودطاووس بینی کرکسی !- ، جالبتر ضمیمه نامه بود که رزومه کاری پیرمرد بود.من خبر نداشتم پشت  چشم های تیله ای ، تجربه 60 سال سینما  و کار ژورنالیستی بود.

ما لابد با یک کارگردان  بزرگ و قطعا با خبرنگار ژنرال دوگل طرف بودیم! این برای  من که خبرنگارم ضعف است که بروم تا  نیم وجبی سوژه بنشینم اما همه اش به چارچوب های خودساخته ذهن خودم فقط فکر کنم.من فقط از پیرمرد همین را می خواستم که درباره کوچکترین سینمای فرانسه که صاحبش بود بگوید.من فقط به این فکر می کردم که حالا این موسیقی"زمستون...تن عریون باغچه...." به گزارشم می آید یا نمی آید.

این را هم در دفترچه ای که ایرادهای پرشمارم را می نویسم اضافه می کنم.سناریوی خبرنگار سر صحنه شاید تغییر کند.

خلاصه ،سوابق کارگردان قدیمی   که حالا هرروز چین های صورتش با چروک های تازه ای رفاقت می کنند  را اگرحوصله داشتید بخوانید.از من خداحافظ

میشل لوکلرک

روزنامه نگار

کارگردان سینما

1949-کارگردان فیلم سینمایی قربانیان وظیفه

1950-کارگردان رفیق شفیق

1951 تا 1954مستند سازی درسرزمین های تبت غربی و الاسکا

1955-انتشار کتاب فرار بزرگ

1955 تا 1956 کارگزدانی سه فیلم 16 و 35 میلیمتری همچون نفت و ارتش

1957-کارگردانی و گزارش از جزیره کورس

1957-مدیر عکاسان و تهیه کننده سری فیلم های ganayssa

1958-کارگردانی فیلم های مستند فرانسه در پرو و فرانسه در افریقای جنوبی.

1956-کارگردان مستند ونیز در زیر دریا

1961-گزارشگر سیاسی تلویزیون های فرانسه،آلمان،سوییس و ایتالیا

1962-مدیر شبکه تله اروپ

1963-تاسیس آزانس خبری  RTV

1964-تهیه گزارش برای تلویزیون آلمان zdf  و شبکه های تلویزیون امریکاnbc وcbsوabc
1967 -تهیه گزارش سفر ژنرال دوگل به روسیه

1967-گزارش سفر جنجالی ژنرال دوگل به کانادا

1972-تهیه گزارش های خبری ویژه برای شبکه اول فرانسه

1972-کارگردان و تهیه کننده مستند روی باهاما بهشت گمشده

1975-تهیه کننده فیلم 3 تفنگدار

از 1975 به بعد ...  کارگردان سینمایی "جنگ جهانی اول" ،کلمانسو،آزادی مطبوعات در صدسال،یک زندگی بدون عقده،شهرگمشده در کلمبیا،تئاتر برای نابینایان و کارگردانی فیلم مستند از آلن رونه کارگردان معروف فرانسوی به نام :"انقلابی محتاط"...و....میشل نوامبر امسال هم فستیوال سینمای مقدس را برگزار می کند.

بجای اینکه به تاریکی لعنت بفرستی....،شمعی روشن کن.

]]>

حسین جان

متبرک باد نام تو

می دانم اگر بخواهی  دلها را به هم نزدیک می کنی...