يادداشت‌هاي يك خبرنگار

شنیدم این همشهری داستان به لطف قلم و نگاه  مهدی قزلی و دوستانش،کم کم جایگاه جفت و جوری برای خودش پیدا کرده.به هرحال جای مجله هایی که همه چیز را از دریچه قطار خالی سیاست نبینند و به اسم جوانی به زرد نویسی هم نیفتند خالی بود.یکی از داستان هایم را   چاپ کرده اند.

یک موضوع دیگر اینکه از سال آینده اگر عمری بود دوست دارم فضای سایت را با کمک هم تغییری بدهیم.شاید بهتر باشد من کمی هم از اینجا بنویسم.گرچه دلم جای دیگری ،جا مانده...

الان نیم ساعت است نشسته ام بهاریه بنویسم اما نمی شود.نمی دانم چرا این کیبورد حال و هوای کاغذ و قلم ندارد..بهاریه بنویسم..."برای جمال خسته جانی که زیر بار سختی هاآخ نگوید"...بگوید در نبرد بین روزهای سخت با آدم های سخت ،این آدم های سختند که می مانند نه روزهای سخت.ما هم که لابد جان سختیم.جان سخت نبودیم که اقلا زیر بار این همه تهمت و دروغ یک آخ ناقابل باید می گفتیم,ما را به سخت جانی خود این گمان نبود وگرنه همین الان آنت و لوسین را خاموش می کردم.تمام سی دی هایی که برایم فرستاده اند از روزهای دور میانداختم کنار ،آواتار می دیدم.
سخت جان نبودم که یک چیزی می نوشتم درباره آریستوکرات هایی که آرمانشهرشان پنجره هایش به سمت شر باز می شود،که قانون برایشان یک شعر فراموش شده است..که برای خدمت!!من و ما را به جان هم می اندازند.دست می گذارند درست روی آن سلولهای صورتی احساس.
خبرنگارها باید جان سخت باشند.این را یک نفر که بدجور دوستش دارم دو بار به من گفت..
من خودم هم هرروز یک نفس عمیق کشیدم که یک آه عمیق بود.چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی ارزد...سرچ کن ببین آریستو کرات یعنی چه.من خودم هم سرچ کردم ...امسال بعضی وقت ها هم اشتباهی سرچ کردم.اگر می دانستم اینقدر ذوق می کنی همکار،زودتر صدسبد سوتی می چیدم می دادم دستت.فکر کردی با لری کینگ طرفی ؟لری کینگ هم پشت گوشی ایرادهایش را می گفتند.خیلی هم پیرمرد خوبی بود.وقتی دستم را فشرد فهمیدم.زرشک به رفاقت.زرشک به این همه خون همشهری که در چشم هایت جامانده بود و من فکر کردم این عطوفتی خونین است!.

روزی که شما به خانه من آمدی خاطره انگیزترین روزعمرم شد.
من در طول سالهای کارم مصاحبه های زیادی با رسانه ها صورت دادم اما باور کنید آن روز بهاری با خودتان انرژی مثبتی آوردید که فراموش کردم نزدیک به هفتاد سال سن دارم.
شما سراسر انرژی مثبت هستید.من گمان کردم جوان شده ام.شاید بخشی از این انرژی را مدیون چهره تان هستید.بخشی را مدیون همکارانی که احساس کردم واقعا دوستتان دارند.
آقای نجف زاده!
شما می دانید برای تهیه کار حرفه ای با هرکسی چطور برخورد کنید.این هنر شماست.هنر دیگرتان در تهیه گزارش هایی است که به یادگار می ماند.