يادداشت‌هاي يك خبرنگار

قبل از هرچیز سلام

اولا یادداشتی نوشته ام اندراحوالات مصاحبه  که پیش تجربه و تحصیلات بسیاری از همکارانم هیچ است امااگر حوصله داشتید اینجا بخوانید.

http://www.iribnews.ir/VmkNews.aspx?ID=V586165

دوم اینکه  رفتم با قهرمان ایرانی تبار ماشین سواران فرانسه مصاحبه کردم.کمی حسرت خوردم که 17 سال آزگار این بابا دوست داشته به ایران بیاید و ما اهالی رسانه هفده سال است که او با نام و فامیل ایرانی «سهیل عیاری» قهرمان فرمول چهار و سه و...چه می دانم جایزه بزرگ فنلاند و اتریش و قهرمان سوپر توریسم فرانسه و حتی کاپیتان موتورسواران امید فرانسه است و نمی دیدیمش.

شاید برای اینکه زرد شده ایم و همه خبر هایمان را در برخی سایت ها و مجله ها عینا از روی دست هم کپی  می کنیم.

اتفاقا در این گزارشم باز هم از تصاویر میدان مسابقه اش استفاده کردم.برای چند ماه پیش بود و این یوتیوب هم فرصتی است برای ما .همانطور که موتور سرچ های محبوب برای روزنامه نگارها و خبرنگارهانعمتیست تا از پوشه های خاک خورده آرشیو باستانی روزنامه ها خلاص شوند.اگر منظورتان رساندن مفهومیست بدون اشاره به زمانی خاص این تصاویربدردتان می خورد.

پیژامه شاید یکی از ملموس ترین و مظلوم ترین مصنوعات بشری باشد که دستپخت ما ایرانی هاست.اصل اصلش پای جامه بوده و بعد ها به انگلیس و روسیه و حتی فرانسه آمده و اینجا هم همان پیجامه می گویند.یعنی پیجاما می گویند. انواع مختلفی دارد.گل گلی،خال خالی و راه راه.

نمی دانم حالا اینکه اسمش به نام ما ثبت شده افتخاری دارد یا ندارد اما  یک فرصت بررسی روانشناختی فراهم می کند که چرا اینقدر به پیژامه علاقه داشتیم!

یحیی سلام!

جواب هیچ کدام از سوال هایت را نمی دهم.بخدا حوصله ندارم.به خوابم هم نیا.من حرفی ندارم.یعنی اینقدر از رفیق و نارفیق کشیده ام که گفتنم نمی آید.

گله گذاریهایت را هم بگذار برای بعد.فکر کنم فقط اتحادیه جگرکی ها تا الان از ما گله نکرده.