يادداشت‌هاي يك خبرنگار

مي بينمت نشسته اي گوشه اي و خدا خدا مي کني.مي بينمت جوري که پيش از اين نديدمت.تو را چه شد؟چرا چين افتاده زير چشمانت؟چرا چنين شدي ؟چرا روزگار چنين است؟
عطا!مي بينمت با آن موهاي ژوليده و آن لبخند بازيگوش و آن چشم هايي که چشمه اي بود براي خودش.مي بينمت که مي خواهي از دردهاي تاريخي ملتي بگويي.مي بينمت که آرام نداري .مي دوي.مي جنگي."خبر "براي تو فقط خبر نيست.ورنه مي شد مثل اين ميرزا بنويس هاي اطرافمان باشي.نه.مي بينمت که ديده بان مردماني هستي که نمي بينند.مي بينمت که جفايت مي کنند.که سکوت مي کني.که مي داني همين سکوت سرشار ناگفته هاست.