يادداشت‌هاي يك خبرنگار

رفتم ديدن آخرين اتوبوس دو طبقه شهر که داشت آخرين دورش را به افتخار خودش و مردمي که هميشه از ميله هايش آويزان بودند، مي زد...ديدم دارد مي رود موزه، اين دو روز آخر عمري را راحت سر کند.
خسته است.تودار است.يک عمر بوق شنيد و صدايش در نيامد.چند نسل با همين دوطبقه ها جنس کوپني شان را جابجا کردند.جيب شان را در همين اتوبوس هاي دو طبقه زدند.چقدر بليت دادند راننده پاره کرد.پاره نمي کرد آمارش را مي گرفتند.
چقدر ها همين بالا ،طبقه دوم عاشق شدند...