يادداشت‌هاي يك خبرنگار

بیاین هرکدوممون برای یه بچه ای که بیماری خاص داره یا نه اصلا یتیمه ،یه اسباب بازی بخریم...تو این ماه عزیز.
من ازتون خواهش می کنم این کار یادتون نره.
نمی دونم یه تفنگ ،یه عروسک یا هر چی که به ذهنتون رسید براشون بخرید.
فکرش رو بکن!هر بچه ای شب با اسباب بازی ای که تو براش خریدی بخوابه...
"مرا به خواب هایت ببر..".

تصمیم گرفته ام مطلب بعدی وبلاگم را سپید منتشر کنم. چه اشکالی دارد اصلا تیتر هم نداشته باشد؟یادم هست ده سال پیش که ستون نویس روزنامه ای بودم همین کار راکردم .سردبیر می گفت:"ما که نفهمیدیم یعنی چی اما حتما یک معنی داشته دیگه"...من این دو حرف نوشتم چنان که غیر ندانست...
بعد یک بار مطلبم را چپکی چاپ کردم از مدیر مسوول به سردبیر زنگ زدند که صفحه بند را توبیخ کنید مطلب روزنامه را برعکس زده...بعد الان که دارم تایپ می کنم یک مارمولک کوچولوی خجالتی یواشکی از لای پنجره آمد داخل و احتمالا فکر می کند من حواسم نیست که زل زده دارد به یک جای عجیب نگاه می کند.
سربالایی را دارم می روم بالا.همسایه را می بینم.مثل ووپی می ماند.مرد چینی که بی ادب است و جواب سلام آدم را نمی دهد.

گفتگو بامحبوب ترین رهبر جهان عرب تجربه عجیبی بود.زمان محدود بود و البته دغدغه های دیگری هم بود ولی وقتی نشست و لیوان آب را تعارف کرد و تا قطره آخر سر کشیدم انگار کمی از استرسی که داشتم کم شد.میدانست چه کشیدیم تا روبرویش نشستیم.این که بر ما چه گذشت تا ببینیمش بماند.هر خبرنگاری در روزگار خودش چیزهایی می بیند که تا آخرین لحظه عمر باید ناگفته بماند.
شاید به دلایل امنیتی ماهواره نداشت که تلویزیون ایران را ببیند اما به خوبی فارسی حرف می زد و چشم هایش عاطفه ای عجیب داشت. سید نیازی به کوک کردن نداشت.یک نفس صحبت می کرد.در تمام طول مصاحبه فقط یک بار میان کلامش پریدم. پیش او فوت و فن خبرنگاری و زیرکی های حرفه ای به کار نمی آمد.
به اصول صدا و تصویر آشنا بود.پیش از آغاز مصاحبه از صدابردار خواست که کولر را خاموش کند تا "هام "محیط و"زیر صدا" ی باد مشکلی درست نکند.یک جایی هم وسط مصاحبه کار خراب شد و دست فیلمبردار به گلدان روی میز گیر کرد و صدای افتادن و ...مصاحبه را قطع کرد و ...

خدا رحمت کند نادر ابراهیمی را .اهالی خانه اش می دانند تا بود چند بار و هربار به بهانه ای می خواستم به سراغش بروم که بزرگمردی بود .وقتی رفت هم بانو بود به گمانم یا دخترش که زنگ زدم بپرسم خبر صحت دارد...چقدر آرام و متین پاسخم دادند و از پشت گوشی هم چشم هایی که اشک هایش تمام شده را می شد دید. حالا دارم بخشي از نامه چهلم نادر ابراهیمی‌ به همسرش را می خوانم که وصف حال هرروزه روزگار ماست ....

همکار محلی مان می گفت:""اینجا،لبنان،آب شور است و مشکل دارد و همین می شود که حمام
می روی موی سرت بدجوری می ریزد".
تا آمدم بگویم:"مرد حسابی !چرا زودتر نگفتی؟!"...پشیمان شدم.
دیدم خودش هم بنده خدا حالا چند تا شوید بیشتر ندارد.

مرغ عشقش مرده بود. چقدر غصه می خورد. دیروززنگ زد گفت الان این نر بیچاره هم می میره. این مرغ عشق ها تاب مستوری ندارن.من می دونم.آخه مرغ عشق خودش جفتشو انتخاب می کنه.الانم آب نمی خوره ،دونه هم نمی خوره صداش هم در نمیاد.تابلو داره دق مرگ میشه.گفتم از اول نخرما!حالا می گی چی کار کنیم؟
گفتم :"چه می دونم! بگذار یه فکری بکنم زنگ می زنم".
بعد فکر کردم فکرم به جایی نرسید. مغز من گاهی مثل موبایل می مونه.خاموش میشه.بعضی وقتها هم خودم یه کاری می کنم در دسترس نباشه!