يادداشت‌هاي يك خبرنگار

قطبي؛ آدم باهوش و دوست داشتني اي بود که قشنگ رگ خواب ما را پيدا کرد و بعد هم رفت.اينکه چرا رفت به گمانم بخاطر اين بود که يکي مي دانست ما ايراني ها از عهد تيرکمان شاه تا حالا خوش استقبال و بدبدرقه هستيم.هميشه ستاره ها را مي بريم به اسمان هفتم و مخلصم چاکرم مي کنيم و اسطوره و قهرمانمان مي شوند بعد يکهو معلوم نيست چرا قاط مي زنيم و طرف را از ان بالابالاها با مخ پرت مي کنيم پايين.دمده مي شوند ادم ها برايمان.قطبي نمي خواست مثل استانکو يا اري هان يا برانکو يا ويه را يا علي پروين و... شبانه و در ميان آه و ناله هاي توده هاي عاطفي کنارش بزنيم.
تو به محبوب ترين قهرمان هاي مقطعي اين ملت نگاه کن...ببين مگرفقط مرگ به سراغشان بيايد که محبوب باقي بمانند.