يادداشت‌هاي يك خبرنگار

در دل قاهره شهري که گمان مي بردم حالا خيلي مردمانش روزگار خوشي دارند و لابد مظهر تمدن در جهان عرب است و البته از اين خبرها هم نبود،صدايي مي آمد.
صدا به گمانم از دل سنگ ها بود.از دل تکه سنگ هايي که از دو تن تا پنجاه تن وزن داشتند و براي جابجاکردن هرکدامشان 5 تا 7 ماه زمان طول کشيده بود.
حتي از کنار مجسمه ابوالهول که مصريان باستان معتقد بودند بايد حيوان افسانه اي باشد و از اين اماکن مقدس نگه داري کند صدايي مي آمد.
وقتي از تونلي تنگ و تاريک در دل هرم،خميده و مچاله شده و داغ گذشتيم و تا قبر فرعون رسيديم باز صدايي مي امد.در موزه مصر همان صدا را باز شنيدم وقتي بالاي سر فرعون موميايي بودم و مات.

خدا امواتت را بيامرزد اينکه کانديدا شدي ديگر چه بود؟
من واقعا نگران تو هستم.دوست ندارم يک وقت اين سياست و سياستمدارهاي ما تو را به پل ببرند.ناسلامتي خاطره هاي عزيز چند نسلي ‍.مرد بي باروت!
از يک طرف هم شک ندارم که مي تواني حداقل از حداقل ارزوهايمان دفاع کني.حداقل مطمئنم چشم و دل سيري .آنقدرکه براي يک مشت ريال يا دو تا سفر خارجي يا شهرت و موقعيت ‍‍، اين دنيايت را به مسلخ آن دنيايت نبري.

اين تصوير تبليغ بانمک يک خودکار در امريکاست...:

"هرکسی اشتباه می کند".
يکي از نويسنده ها با خوش ذوقي اين عکس را انتخاب کرده بود.اينجا هم که قربانش بروم قانون کپي رايت يک چيزي توي مايه هاي کشک است.من هم کپي زدم.
شرکت هاي تبليغاتي سعي مي کنند موج سوارهاي خوبي باشند و هماهنگ با افکار عمومي پيش بروند.
اوضاع جرج در امريکا خوب نيست.اين را هم روباه نقره اي مي داند ،هم شرکتي که مي بيند مردم از اين تبليغ استقبال وسيعي کرده اند و حالا خودکارهايش سه سوت آب مي شوند.

زير عکس را دوباره بخوان:
"هرکسی اشتباه می کند"...