اما تو باور نکن
شنیدم این همشهری داستان به لطف قلم و نگاه مهدی قزلی و دوستانش،کم کم جایگاه جفت و جوری برای خودش پیدا کرده.به هرحال جای مجله هایی که همه چیز را از دریچه قطار خالی سیاست نبینند و به اسم جوانی به زرد نویسی هم نیفتند خالی بود.یکی از داستان هایم را چاپ کرده اند.
یک موضوع دیگر اینکه از سال آینده اگر عمری بود دوست دارم فضای سایت را با کمک هم تغییری بدهیم.شاید بهتر باشد من کمی هم از اینجا بنویسم.گرچه دلم جای دیگری ،جا مانده...
